روزی روزگاری ....

روزی روزگاری در جزیره‌ای زیبا تمام حواس زندگی می کردند . شادی ، غم ، غرور ، عشق و ...

روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت . پس همه ساکنین جزیره قایق هایشان 

را مرمت نموده و جزیره را ترک کردند . اما عشق مایل بود تا آخرین لحظه باقی بماند چرا که او  

عاشق جزیره بود . وقتی جزیره به زیر آب فرو می رفت عشق از ثروت ، که با قایقی با شکوه  

جزیره را ترک می کرد کمک خواست و به او گفت :      « آیا می توانم با تو همسفر شوم ؟ » 

 ثروت گفت : خیر نمی توانی . من مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم دارم و دیکر جایی برای     

 تو و جود ندارد .   

 پس عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکان امنی بود کمک خواست . 

 عشق گفت : « لطفاً کمک کن و مرا با خود ببر .»

 غرور گفت : نمی توانم . تمام بدنت خیس و کثیف شده ، قایق مرا کثیف می کنی .  

 غم در نزدیکی عشق بود . پس عشق به او گفت : « اجازه بده تا من با تو بیایم .» 

 غم با صدای حزن آلود گفت : آه عشق . من خیلی ناراحتم و احتیاج دارم تا تنها باشم .    

 پس عشق این بار به سراغ شادی رفت و او را صدا زد . اما آنقدر غرق در شادی و     

هیجان بود که حتی صدای عشق را نیز نشنید . 

 ناگهان صدایی مسن گفت : « بیا عشق . من تو را خواهم برد .» 

عشق آنقدر خوشحال شد ه بود که حتی فراموش کرد نام یارش را بپرسد و سریع خود را داخل    

قایق او انداخت و جزیزه را ترک کرد وقتی به خشکی رسیدند پیرمرد به راه خود رفت    

 و عشق تازه متوجه شد که چقدر به پیرمرد بدهکار است چرا که او جان عشق را نجات داده  

بود .  

عشق از علم پرسید :‌« او که بود ؟‌ » 

علم پاسخ داد : او زمان است .» 

عشق گفت : « زمان ! اما چرا به من کمک کرد ؟ » 

علم لبخندی خردمندانه زد و گفت : « زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است .‌ »

چه کنیم که مثبت بیاندیشیم؟

چه کنیم که مثبت بیاندیشیم؟ چه کنیم که ثروت جویانه بیاندیشیم, و چه کنیم که کمال طلبانه, علم طلبانه و سلامت جویانه فکر کنیم تا به آنچه که در زندگی می‌خواهیم برسیم و دنیا و عقبای خود را زیبا کنیم؟ پاسخ چنین سؤالی در یک نوع نگرش مدبرانه و سیستماتیک به فرآیند تفکر در وجود انسان است به نام تکنولوژی فکر. تکنولوژی فکر سیستم علمی و جدیدی است که انسان از طریق آن به دنیای مطلوب خود می‌رسد و دریچه‌ای به سوی بهشت بر خود می‌گشاید. 

 قطع: علیرضا آزمندیان